वार्धक्य

वार्धक्य म्हणतय, म्हातारे म्हातारे कुठे चाललीस,

थांब तुला खातो

म्हातारी म्हणते , थांब रे , रहाटगाडग्याला जुंपून घेतलं इतकी वर्ष
आता थोड़ तर जगू दे मनासारखं

आता कुठे वेळ मिळाला तर तू समोर उभा
हातापायातील बळ गेलं ,उसनं अवसान आणू कुठून आता ?

बालपणी ज्यांना हात धरुन चालावलं , त्यांचा हात आता शोधावा लागतो
लक्ख उजेडातही धडपडायला होत

तो वेग ती उमेद देव जाणे कुठे हरवली
शरीरा बरोबर मनानेही मान टाकली

तुझं येणं अटळ होत पण
सहन होत नाही रे बाबा तुझं दिवसागणिक असं थोडं थोडं खाण

काल मात्र खळखळून हसले,  सख्यां बरोबर जुन्या आठवणीत रमले
सगळे गोड क्षण ,पुन्हा एकदा जगले
क्षणिक का होईना तुला विसरले

-- मीता मेहेर
(२२-०२-२०१८)